30.4.16

Πριν την Ανάσταση

Μικρὲ Χριστὲ,
Ἀγάπης κάστρο!
ἐμεῖς λησταί,
Ἐσὺ τὸ Ἄστρο!
Δόσμου Χριστὲ
τὸ ἔλεός σου,
ληστής κι ἐγὼ


ἐκ δεξιῶν σου...


   Κι όμως, ο συγγραφέας των παραπάνω στίχων, προλογίζοντας τη συλλογή του «Τραγούδια μιας ζωής» σημειώνει: «Στα ποιήματά μου αυτά, γραμμένα σποραδικά από το 1939 ως τώρα, δε θα βρεθεί ούτε η αστραπή της σκέψης, ούτε το φιλοσοφικό βάθος, ούτε η φαντασία των μεγάλων μας. Δεν θα βρεθεί ο πλούτος των εικόνων τους ούτε η δύναμη της εκφράσεώς τους. Δεν θα βρεθεί ο όγκος τους.
   Θα βρεθεί ίσως λίγη συγκίνηση...
   Αν, με το μοναδικό αυτό προσόν, κατορθώσω να μιλήσω, όχι στο μυαλό, αλλά στην καρδιά κάποιου απλού ανθρώπου, θα είναι για μένα αυτό η απόλυτη ικανοποίηση».
Ε. Μ-Π.
Αθήνα, Ιανουάριος 1965

  Το εξαίσιο αυτό άτιτλο ποίημα, μικρό σ' έκταση, αλλά πυκνό σε νόημα, για το οποίο με τόσο ταπεινό φρόνημα μιλάει ο δημιουργός του, γράφτηκε στη Δημητσάνα τα Χριστούγεννα του 1948 όπως χαρακτηριστικά σημειώνει κάτω από την εμπνευσμένη του σύλληψη ο (και) Ποιητής Ελευθέριος Μωραϊτίνης-Πατριαρχέας. Και κάνω την υπόμνηση αυτή εν είδει μετά θάνατον δικαιώσεως και τιμής προς το πρόσωπο του συγγραφέα ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός ως ιστορικός-ερευνητής της περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης, για να του αποδώσουμε και επίσημα τον τίτλο του ποιητή, αφού ο ίδιος τον αποφεύγει, αναφέροντας στον πρόλογο αυτής της ιδιωτικής έκδοσης των «τραγουδιών» του μεταξύ άλλων ότι, «δεν φιλοδοξώ να καταλάβω έστω και τη μικρότερη θέση ανάμεσα στην πλειάδα των ποιητών μας [...] γιατί έχω απόλυτη επίγνωση πως μου λείπουν τα προσόντα και υστερώ σε σύγκριση με οποιονδήποτε από τους ποιητάς που έχουν το δικαίωμα να λέγονται έτσι...

_Επιμέλεια babiscook_30-4-2016, Μ. Σάββατο_

6.2.16

«Τα Φανταστικά Ιπτάμενα Βιβλία του Κου Μόρρις Λέσμορ»

   «Τα Φανταστικά Ιπτάμενα Βιβλία του κ. Μόρρις Λέσμορ» (The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore) είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους του κινηματογραφικού Studio Moonbot από το Shreveport της Λουιζιάνα. Η ταινία που το 2012 βραβεύτηκε με Oscar Animated Short Film, είναι εμπνευσμένη από τον Μάγο του Όζ, τον κωμικό ηθοποιό Buster Keaton και τον... τυφώνα Κατρίνα.

   Κατά τη διάρκεια του τυφώνα αναδείχθηκε το πρόσωπο του εκλιπόντα Μπιλ Μόρρις, ενός γλυκομίλητου και σκεπτικού ανθρώπου, υπεύθυνου για την προώθηση υπηρεσιών της τοπικής βιβλιοθήκης στην Λουζιάνα. Η διακοπή του έργου του Μπιλ Μόρρις, ήταν η αφορμή για τον συγγραφέα/σκηνοθέτη William Joyce να παρουσιάσει μια αλληγορία για τις θεραπευτικές δυνάμεις των ιστοριών από την ευεργετική επίδραση που ασκούν τα βιβλία στον άνθρωπο, έτσι όπως ο ίδιος την βίωσε καθώς επισκεπτόταν στα καταφύγια παιδιά που είχαν μετατεθεί για προφύλαξη και που διάβαζαν βιβλία από δωρεές.
   Έτσι εξελίχθηκε ο Morris Lessmore, ο ήρωας της ταινίας, ο οποίος μετά την επέλαση ενός τυφώνα μεταφέρεται σε έναν φανταστικό κόσμο, ως θεματοφύλακας μιας μαγικής βιβλιοθήκης με ιπτάμενα βιβλία που έχουν ζωντανέψει και συμπαραστέκονται στους ανθρώπους. Όπως τονίζουν οι δημιουργοί, «πρόκειται για την ιστορία των ανθρώπων που αφοσιώνουν τις ζωές τους στα βιβλία και τα βιβλία τους το ανταποδίδουν».
   Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία από τεχνικές (μινιατούρες, κινούμενα σχέδια υπολογιστή, 2D animation) οι δημιουργοί του «Lessmore» μας παρουσιάζουν ένα υβριδικό στυλ animation με στοιχεία βωβού κινηματογράφου και μιούζικαλ μαζί!


   Είναι η πιο προσωπική ιστορία στην καριέρα του William Joyce δημιουργού επίσης πολλών κλασικών βιβλίων για παιδιά, όπως το ‘Ο άνθρωπος στο φεγγάρι’ –από τα ευπώλητα των «New York Times»– και της σειράς ‘Guardians’. Είναι συνιδρυτής της Moonbot Studios, μιας συνεταιριστικής εταιρείας αφήγησης και κινουμένων σχεδίων, στο Σρέβεπορτ της Λουιζιάνα, της πόλης που ονομάζει πατρίδα του.

                   Επισκεφθείτε τον στη διεύθυνση moonbotstudios.com

Για να ζήσετε μια πρωτοποριακή, διαδραστική εμπειρία με το βιβλίο, επισκεφθείτε τη διεύθυνση MorrisLessmore.com
_Επιμέλεια babiscook_6-2-2016_

29.1.16

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον...

  94η ημέρα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ο Ελληνικός Στρατός προελαύνει ακάθεκτος ελευθερώνοντας την Βόρειο Ήπειρο. Η ελληνική αντεπίθεση βρίσκεται στην κορύφωσή της. Λίγο έξω από την στενωπό της Κλεισούρας της επαρχίας Πρεμετής, στο απώτατο όριο προέλασης των ελληνικών δυνάμεων, ο Έλλην σαλπιγκτής δίνει το πρόσταγμα για μια ακόμη νικηφόρα επέλαση!

... εντούτοις, ο άνθρωπος που θέρμανε τη σκέψη και διήγειρε την ψυχή του Έθνους στην κρισιμότερη καμπή της νεώτερης ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας, απολαμβάνει το νικητήριο παιάνα  μετά δικαίων και ηρώων...

Ο νεκρός του Ιωάννου Μεταξά στην οικία
του, υπό την σκέπη της Θεοτόκου· το
έλαιον στο κανδήλι του εξέλιπε.
Πρωινό Τετάρτης 29/1/1941 (2)
  Ήδη, από «την 6ην πρωινήν σήμερον ο Ιωάννης Μεταξάς, τελών καθ' όλην την νύκτα εις κωματώδη κατάστασιν, ανέλαβε στιγμιαίως εκ του ληθάργου και ιδών παρά το προσκέφαλόν του τον κ. Μανιαδάκην, επρόφερε προς αυτόν τας υστάτας λέξεις του:
-Ώστε δεν υπάρχει πλέον καμμία ελπίς; Καταλαβαίνεις Κώστα, δεν με μέλει για μένα. Αλλά, εγώ έχω την ελπίδα μου στους Έλληνας!
  Ο ασθενής είχε κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων αφ' εσπέρας χθες. Την 6.20' ακριβώς παρέδωσε το πνεύμα ησύχως». (1)
  Ενώ, ο διάσημος Αμερικανός πολεμικός ανταποκριτής του Β΄ ΠΠ βραβευμένος με Puliger (1940), Leland Stowe, θα σημειώσει στο βιβλίο του "No other road to freedom" (1941): «Εμίλησα με τον Πρόεδρο Μεταξά τρεις μόλις εβδομάδες πριν τον αιφνίδιο θάνατό του. Η όψις του δεν μαρτυρούσε την κόπωση των ηγετικών ευθυνών που του είχαν επιβάλει οι πρώτες απελπιστικά αβέβαιες εβδομάδες της Ιταλικής εισβολής. Ήταν ήρεμος και απόλυτα κύριος του εαυτού του και τα μάτια του έλαμπαν από υπερηφάνεια όταν μιλούσε για τον ελληνικό λαό. Δεν αμφέβαλλε ούτε στιγμή για τον τρόπο που οι Έλληνες θα αντιδρούσαν και θα πολεμούσαν. Και τότε μου είπε κάτι που δε θα λησμονήσω ποτέ ενόσω ζω.  «Στο κάτω-κάτω, για μας τους Έλληνες ορθοδόξους, ο θάνατος δεν είναι παρά ένα επεισόδιο». (3)
  Ησύχως λοιπόν απήλθε προς τα υψίπεδα της αιωνιότητας μέσα σε ένα μοναδικό κολοφώνα δόξης, όπως εύστοχα παρατηρεί και ο πολύς Μίκης Θεοδωράκης, ως αντίδωρο των ευεργεσιών και υπηρεσιών του προς την Πατρίδα, που όμοιό του σπάνια απαντά κανείς σε ολόκληρη την ιστορία!
   Δια βίου συνεπής προς τις κοινωνικοπολιτικές ιδέες του και τα ελληνοχριστιανικά ιδανικά του έθνους, αντέτεινε ευθύς με την έναρξη του πολέμου την πίστη του ότι «Θὰ νικήσωμεν! Ἀλλὰ διὰ τοὺς Ἕλληνας ὑπὲρ τὴν νίκην ἡ Δόξα».


1. Εφημερίδα «Βραδυνή», 30 Ιαν. 1941
2. Η φωτογραφία είναι από την οικία Μεταξά στην Κηφισιά, Στρ. Δαγκλή 10 & Κεφαλληνίας
3. Leland Stowe «No other road to the freedom». 1941, σελ. 257 κ.ε.

_Επιμέλεια babiscook_29-1-2016_

16.6.15

Ι. Μ. Γηροκομείου 1933 - Η παραδοσιακή υπαίθρια πανήγυρις του Δεκαπενταύγουστου σε... ζωντανή σύνδεση!

   Η Cine Kodak των 16mm του Χρήστου Σακελλάρη ξαναχτυπά! Αυτή τη φορά σκαρφαλώνει 200 μ. πάνω απ' τη θάλασσα, στο λόφο του Γηροκομείου, επί του οποίου δεσπόζει το προσφιλές μοναστήρι των Πατρών. Ο Κωστής Παλαμάς εξάλλου (Η Ασάλευτη ζωή, Πατρίδες, 1904), το θεωρεί ως το πρώτο στοιχείο της εικόνας της πόλης στην οποία γεννήθηκε: «Μηδὲ τὸ καλοπρόσδεχτο, τὸ κοσμικό σου μοναστήρι· τραγούδι ἦταν ὁ ὄρθρος του, κι ὁ ἑσπερινός του πανηγύρι».
   Μια τέτοια πανηγυρική ημέρα, όπως είναι η παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εορτή στην οποία τιμάται το Καθολικό της Μονής, «πλήθος κόσμου συρρέει από την Πάτρα και τα περίχωρα, για να προσκυνήσουν την εικόνα της Θεομήτορος και ν' ανάψουν ευλαβικά το κεράκι στη χάρη της». Μεταξύ των προσκυνητών παρευρίσκεται οικογενειακώς και ο εξ Αμερικής αφικόμενος κ. Χρ. Σακελλάρης, συνοδευόμενος πάντα κατά την εν Πάτραις παραμονή του από την κινηματογραφική του μηχανή.
   Καθώς μας πληροφορεί ο εκπαιδευτικός Ανδρέας Κόκκοτας για αυτή την ημέρα: «Όλος ο χώρος εντός και εκτός της μονής είναι γεμάτος από ευλαβείς προσκυνητάς πάσης ηλικίας και τάξεως. Το προσκύνημα γίνεται μετά παραδειγματικής τάξεως και ησυχίας συμμορφουμένων των προσκυνητών προς τας υποδείξεις της αστυνομίας. Εις τον έξω της μονής περίβολον εγκαθίστανται πολλοί μικροπωληταί παιδικών παιγνιδίων, ζαχαρωτών, φρούτων, αναψυκτικών και προχείρων τροφίμων, προσφέροντες τη χαρά στο ανήσυχο παιδάκι, αλλά και κάτι πρόχειρο για φαγητό στους προσκυνητάς».
   Οι σκηνές του βίντεο αποτυπώνουν επακριβώς την τοπική συνήθεια, «πολλοί από τους προσκυνητές να περνούν όλη την ημέρα τους εκεί, κάτω από τον βαθύ ίσκιο των πεύκων και των πλατάνων, έχοντες μεθ' εαυτών τα αναγκαία τρόφιμά τους. Εις τον περίβολον τούτον, υπάρχει και μικρό εξοχικό κέντρο, ανήκον στην ιδιοκτησία της μονής, το οποίον την ημέραν αυτή προσφέρει περιποίηση και τροφή στους προσκυνητάς». Το κέντρο αυτό δεν είναι άλλο από το καφενείο του Μαραβέλλα που βρίσκεται βόρεια και λίγο υψηλότερα από την κεντρική είσοδο της μονής.



   Σύμφωνα με τον Στέφανο Θωμόπουλο, εκτός από την Τρίτη του Πάσχα και την 15η Αυγούστου, «η μονή εορτάζει και κατά την απόδοσιν της τελευταίας αυτής εορτής (το εσπέρας της 23ης Αυγούστου), οπότε πολύς κόσμος ανέρχεται εις την μονήν την νύκτα και την ημέραν της εορτής», και καταλήγει με την αναφορά πως, «ο δε Μητροπολίτης Ιερόθεος (Μητρόπουλος) ηθέλησε το 1898 να καταργήσει αυτήν», χωρίς να δίνει όμως λεπτομερέστερα στοιχεία.

  Στην διπλανή φωτό απεικονίζεται ο κ. Χρ. Σακελλάρης και η αυθεντική Cine-Kodak Magazine των 16mm με την οποία απαθανάτισε την πανηγυρική ατμόσφαιρα στο μοναστήρι της Γηροκομήτισσας, κατά το σωτήριον έτος 1933. Για την ευγενική αποστολή της ευχαριστούμε ιδιαιτέρως τον υιό του κ. Γιώργο Σακελλάρη

Χρήσιμα βοηθήματα στάθηκαν τα:
«Τα Ιερά μας Προσκυνήματα», Κόκκοτας Χρ. Ανδρέας, 1974
«Ιστορία της πόλεως Πατρών», Στ. Θωμόπουλος, 1950
«Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών», Κων. Τριανταφύλλου, 1959

_Επιμέλεια babiscook_16-6-2015  

13.6.15

Πρόοδος, η θύελλα του Παραδείσου;

  Λέγεται συχνά ότι σε περιόδους μεγάλων κοινωνικών εντάσεων παράγονται σημαντικά έργα στο πεδίο του πολιτισμού. Το φαινόμενο αυτό ερμηνεύεται εξίσου συχνά μέσω μιας αναγωγής στην «πύκνωση» του ιστορικού χρόνου ως αποτέλεσμα της βίαιης κίνηση της ιστορίας, τούτης της «θύελλας που πνέει από τη μεριά του παραδείσου», για την οποία, όπως γράφει ο Walter Benjamin:

  «Υπάρχει ένας πίνακας του Klee με το όνομα Angelus Novus. Απεικονίζεται εκεί ένας άγγελος που φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι όπου μένει προσηλωμένο το βλέμμα του. Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να σταματήσει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Μια θύελλα σηκώνεται όμως από τη μεριά του Παράδεισου αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα».
(Walter Benjamin, 9η Θέση στη Φιλοσοφία της Ιστορίας)

   Είναι πιθανό. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτές τις περιόδους της έντασης, οι άνθρωποι αναγκάζονται κυρίως να τοποθετηθούν, να πάρουν θέση. Η Guernica του Picasso φιλοτεχνείται το 1937 για να καταγγείλει τη φασιστική θηριωδία, το δοκίμιο του Benjamin «Το έργο τέχνης την εποχή της δυνατότητας της τεχνικής του αναπαραγωγής» δημοσιεύεται το 1936 για να υποστηρίξει την ανάδυση μιας νέας, «προλεταριακής», τέχνης, οι Νικόλαος Κάλας και André Breton κατασκευάζουν τη Σκακιέρα από καθρέφτη και κρασί το 1944 για να μιλήσουν, αμφίσημα, για τα κυνικά «παιχνίδια» της πολεμικής στρατηγικής. Τα έργα αυτά εμπλούτισαν την ιστορία και τη θεωρία της τέχνης –και φυσικά ολόκληρη την εποχή μας– επειδή ακριβώς εγκλείουν στο εσωτερικό τους έναν, έστω, «κόκκο αλήθειας» σε σχέση με τις δραματικές εντάσεις της περιόδου που τα γέννησε. 
  Εάν κανείς αναρωτιόταν σήμερα, μια ακόμη περίοδο κοινωνικής έντασης, αν και διαφορετικού χαρακτήρα, «ποια είναι τα αντίστοιχα σημαντικά έργα της δικής μας εποχής; Υπάρχουν; Αναμένονται;»  τι θα απαντούσαμε άραγε; Να ένα ζήτημα προς σκέψη...


|Περιοδικό: Η Ιστορία της Τέχνης|

7.4.15

Η τελευταία Ανάσταση της Σμύρνης

  Συνεχίζοντας την αναφορά μας στις χριστιανικές εορτές και τις λατρευτικές συνάξεις που έλαβαν χώρα κατά το τελευταίο έτος πριν από την καταστροφή της Σμύρνης (1921-1922), ολοκληρώνουμε το λειτουργικό και ψαλτικό οδοιπορικό μας με τις ακολουθίες των τελευταίων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας.
   Οδοδείκτης μας και πάλι οι «ιερές αναμνήσεις»* του τότε στρατεύσιμου κ. Νικόλαου Ζευγαδάκη, του οποίου η εκπαίδευση ως μάχιμου υγειονομικού στα Έμπεδα της Στρατιάς Μικράς Ασίας τελείωσε την Κυριακή των Βαΐων, καθώς ο ίδιος μας διηγείται:

   «...Διηρέθη τότε η διλοχία των νοσοκόμων, εις την οποίαν ανήκον εις τρία μέρη. Το πρώτον θα έμενεν εις την Σμύρνην, το δεύτερον θα μετέβαινεν εις το νότιον συγκρότημα του Μετώπου, το Εσκί Σεχίρ, το δε τρίτον εις το βόρειον, το Αφιόν Καραχισάρ. Εις το τελευταίον, θεωρούμενον το περισσότερον επικίνδυνον, συμπεριελήφθην και εγώ. Όσοι προωρίζοντο δια την Σμύρνην ανεχώρησαν την Μ. Τρίτην. Αι αποστολαί δια το Μέτωπον θα εγίνοντο μετά τας εορτάς του Πάσχα, τας οποίας κατά δοθείσαν διαταγήν, θα εωρτάζομεν όλοι, αξιωματικοί και στρατιώται, ως μία οικογένεια, εις τον τόπον του στρατωνισμού μας.
   Εις τα έμπεδά μας εις την Μπαλτζόβαν, είχομεν ως στρατιωτικόν ιερέα έναν απλοϊκόν, αλλά συμπαθή και καλοκάγαθον γέροντα από την περιφέρειαν του Ηρακλείου. Δια τον εκκλησιασμόν των αυτόθι στρατιωτών είχε μεταβληθή εις εκ των στρατιωτικών θαλάμων εις πρόχειρον ναόν, όπου εκεί εκκλησιάσθην και εγώ από της Κυριακής των Βαΐων μέχρι της νυκτός της Μ. Πέμπτης […].
   Αλλ’ έως τότε μόνον. Διότι ούτε περαιτέρω αντοχή υπήρχε δια τον εκκλησιασμόν αυτόν, ούτε ήτο δυνατόν εις εμέ να αφήσω κατά τας μεγάλας αυτάς της Εκκλησίας μας ημέρας τους μεγαλοπρεπείς ναούς της Σμύρνης με τας επιβλητικάς ιεροτελεστίας, τας οποίας τόσον ελάμπρυνεν η μεγάλη και ιερά φυσιογνωμία του Χρυσοστόμου, εκόσμουν δε επίσης και ανεδείκνυον και άλλοι ιεράρχαι και κληρικοί και ιεροψάλται διακεκριμένοι και περίφημοι, να αφήσω εν γένει το Πάσχα της Σμύρνης, το οποίο δεν επρόκειτο προσωπικώς να απολαύσω, αλλά και να αποθανατίσω, λόγω της χρονογραφικής μου κλίσεως, δια του ημερολογίου μου. Και απεφάσισα όπως, αψηφών τας οιασδήποτε συνεπείας, απέλθω το απόγευμα της Μ. Παρασκευής δια την πόλιν προς πλήρωσιν της επιθυμίας μου ταύτης και αποστολής μου.
   Προς το εσπέρας, εφαρμόζων την ληφθείσαν απόφασιν, ανεχώρησα δια την Σμύρνην».

22.3.15

Οι ημέρες του Μάρτη

Οι δώδεκα μήνες εν τω σπηλαίω, κατά την
λαογραφική παράδοση. Ξυλογραφία του
Σπύρου Βασιλείου.
  Η λαϊκή παράδοση θέλει τον «κουτσο- φλέβαρο» να ήταν κάποτε αρτιμελής και «κοτσονάτος», έχων ημέρας τριάκοντα ή ακόμη και τριάκοντα μία! Πότε όμως κατέστη χωλός στη θέση του πρώην «αναξιοπαθούντος» Μάρτη, δεν μπορεί να εξακριβωθεί με βεβαιότητα μήτε απ' την ελληνική, μήτε κι απ' τη ρωμαϊκή λαογραφία. Έτσι, την αχλή του χρόνου που αέναα αναβλύζει μέσα απ' το σπήλαιο των Μηνών, ανέλαβε να διαλύσει με τη γλαφυρή «πνοή» της η πένα του Ανδρέα Καρκαβίτσα.
   Στις «Ημέρες της γριάς» που πρωτοδημοσίευσε το 1886, ο μεγάλος ηθογράφος συμπυκνώνει τις διάφορες παραλλαγές των μύθων γύρω από τον μήνα Μάρτη και τις συνδυάζει με τα κύρια γνωρίσματά του, κωδικοποιώντας σ' ένα διήγημα όλη τη «μαρτιάτικη» λαογραφία της ελληνικής παράδοσης.
   Ως γνήσιος νατουραλιστής, μας καθίζει μαζί του σε μιαν εσοχή του σπηλαίου, μέσα στο οποίο η συντροφιά των Δώδεκα Μηνών ακούει τον Τρυγητή, να προτείνει «τον οίνον, τον οποίον χύνουν προς τιμήν του οι κτηματίαι, να τον βάλουν εις ένα βαρέλι να περάσουν τον χειμώνα. Στο άκουσμα αυτό ο Μάρτης πλήρης χαράς ρίπτει την εκ δέρματος κριού σκούφιαν του εις τον αέρα κ' ανακράζει θριαμβευτικώς·
   - Ωραία! ο Μάρτης πεντεδείλινος και πάλι δειλινό είναι. Αφού είν' έτσι, μεγαλώνω κ' γω τις μέρες μου.
   Έκτοτε αι ημέραι του Μάρτη έγιναν τόσον μεγάλαι, ώστε όσον οκνοί και αν είναι οι εργάται, πάντα θα τελειώσουν καλώς το ημεροκάματον· το Μάρτη βάλε αργάτες κι ας τους να ψυλλίζωνται.»
   Και συνεχίζει να μας διηγείται πως... «Όταν κατά τα τέλη του άϊ Δημητριού απόβρασεν ο οίνος, οι μήνες ηθέλησαν να τον μοιράσουν. Έκαμαν δώδεκα τρύπες εις το βαρέλι και καθένας εζήτει την υψηλοτέραν, νομίζων ότι θα ελάμβανεν ούτω και το περισσότερον ποσόν του οίνου. Ο Μάρτης που είναι ο εξυπνότερος και παίζει τους άλλους εις τα δάκτυλα με όσην ευκολίαν το μικρό παιδί τα πεντόβολα, ίστατο πλησίον ατάραχος, σιωπηλός, παρατηρών αυτούς με το ειρωνικόν του μειδίαμα.
   - Αί, δε μιλάς· δε θα πάρεις κ' συ το δικό σου, γέρω Μάρτη; είπεν εις αυτόν ο Φλεβάρης ο γείτων του.
   - Αμ' τι να πάρω εγώ, ο παλιόγερος· εδωπά θ' ανοίξω τον πήρο μου να πιώ λιγάκι.
   Και άνοιξε μεγάλη τρύπα εις το κατώτατον μέρος του βαρελιού», έχοντας προφανώς στο νου του τη ρύση του Παλαιού των Ημερών "Ος εάν θέλει γενέσθαι μέγας εν ημίν, έσται υμών διάκονος, και ος αν θέλει υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος".
   Ούτως έγινεν η μοιρασιά...»
   Ο Γερο Μάρτης πίνοντας από το χαμηλότερο παπίρι που έντεχνα διάλεξε, ρουφούσε τον εαυτού οίνον, εκ παραλλήλου δε, εμείωνε τη στάθμη του κρασιού απ' τα μερτικά των υπολοίπων μηνών ως... πάντων διάκονος.


25.1.15

Eurogroup του 1878 σε περιγραφή Γεωργίου Σουρή!

   Στην εποχή του μεγάλου σατυριστή το Βερολίνο, αποτελούσε μια σταθερή οικονομική αξία όπως και σήμερα. Παρομοίως και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) νυν ΔΝΤ, προς τον οποίο τρέφαμε έκπαλαι ιδιαίτερη αγάπη... Η οσφυοκαμψία δε των αρχόντων, έδινε και τότε τον τόνο στην πολιτική ζωή του τόπου. Ενώ, την παροχή ολίγου προγονικού φωτός που απλόχερα είχαμε μεταδώσει στους εταίρους μας, αφότου κατέβηκαν απ’ τα δέντρα, φροντίζαμε να τους την υπενθυμίζουμε σε κάθε ευκαιρία, συνεπικουρούσης και της πρόσφατης ανακάλυψης των Μυκηνών από τον Ερρίκο Σλήμαν. 
   Σ' αυτό λοιπόν το πολιτικό περιβάλλον εξουσιοδοτούσε η ευρεία συγκυβέρνηση του 1878 τον Θεόδωρο Δεληγιάννη (μετέπειτα πρωθυπουργό), όπως μεταβεί στο Συνέδριο του Βερολίνου για να υποστηρίξει τις ελληνικές θέσεις, γεγονός που ο «Ρωμηός» του Γεωργίου Σουρή το σχολίασε δεόντως και όπως πάντα ποιητικώς!
   Εμείς, παραδίδουμε προς νέα, επετειακή δημοσίευση, το έκτακτον ποίημα «Βερολίνον», τονισμένο και συγχρονισμένο συμφώνως προς τα καθ' ημάς...
ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ

Πάρτε τ' ἄρματα

Πάρτε τ' ἄρματα ἀμέσως, φίλοι παῖδες τῶν Ἑλλήνων,
καί ἐπέρασαν αἱ ὧραι τῶν αἱμάτων καί τῶν θρήνων.
Τῆς ἀγρίας μας πτωχείας ἄς ἀφήσωμε τά μέρη,
ποῦ καπνίζουνε τά τζάκια καί οὐδέν καλοριφέρι,
κι ἄς πατήσωμεν μέ δάφνας εἰς τήν γῆν τῶν Γερμανῶν,
ἴνα διαπραγματευθῶμεν μ' ἐντολήν ἀπ' τόν λαόν.

Ὅλοι εἴμαστε ξεφτέρια καί ἀκίνητοι σάν βράχοι,
ἤσαν τίποτε ἐμπρός μας καί οἱ Μαραθωνομάχοι·
Πάρτε τ' ἅρματα ἀμέσως εἴπαμ' ὅλοι μ' ἕνα ποῦρο,
κι ἡ Εὐρώπη θέ ν' ἀφήσει καί γιά μᾶς μία χούφτα γιοῦρο.
Ἡσυχία, κι ἄν τόν λόγο τῆς τιμῆς τῆς παραβεῖ,
φόρα πάλι εἰς τίς βοῦτες καί εἰς τήν διαπλοκή.

Εἰς τόν Κον Τσιπραλέξην

Φεύγεις, φεύγεις, Τσιπραλέξη, καί μᾶς πᾶς στό Βερολίνον,
νά προβάλεις τάς δικαίας ἀπαιτήσεις τῶν Ἑλλήνων,
καί ὁ κάθε πατριώτης τήν πατρίδα μακαρίζει,
καί χαρούμενος μέ γέλοιο τ' ὄνομά σου ψυθιρίζει.
Μά κι' ἐγώ μαζί μέ ὅλους σάν θεότρελος γελῶ
Καί φωνάζω «Τσιπραλέξη, κατευόδιο σου καλό».
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Google+

«ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΧΡΗΝΑΙ ΜΗΔΕΝ ΦΡΟΝΕΙΝ ΘΝΗΤΟΝ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤ' ΑΘΑΝΑΤΑ» (Ο Άρχων πρέπει τίποτε να μη σκέπτεται ως θνητός, αλλά ως αθάνατος), Βίας ὁ Πριηνεὺς 625-540 π.Χ.

X